No Mercy

Zgodnie z moją zapowiedzią, w miesięczniku „Odkrywca” [luty 2023 r.] opublikowany został nowatorki artykuł mojego autorstwa – część pierwsza. Artykuł ten dotyczy budowy „Riese” i oparty jest na nigdy wcześniej niepublikowanych niemieckich dokumentach archiwalnych i badaniach terenowych. Jest to artykuł dwuczęściowy. Obie części tego artykułu są według mnie bardzo intrygujące i ciekawe, a zwłaszcza część druga, w której pokazane są niemieckie dokumenty, z których wynika, że pod koniec 1944 r. w kompleksie Gontowa prace górnicze prowadzone były w szalonym tempie. Ciekawy jestem Waszych opinii po przeczytaniu tego artykułu.

Zdjęcie (z lewej) przedstawia okładki miesięczników „Odkrywca” [kolejno: nr 2 (253), nr 6 (281), nr 1 (288)]. Jest to tzw. trylogia, w której opisałem instalacje wodociągowe w „Riese” bazując na odkrytej przeze mnie niemieckiej dokumentacji archiwalnej i badaniach terenowych, które przeprowadziłem wraz z grupą moich kolegów. W opisie przedmiotowych instalacji wodociągowych przewija się zagadkowy wodociąg magistralny nazwany roboczo wodociągiem A. Dalmusa. Wymieniona nazwa tego wodociągu ma uzasadnienie w zaprezentowanej w tych artykułach dokumentacji archiwalnej. Przedstawiona trylogia artykułów spina moją dotychczasową wiedzę o wodociągach w aspekcie całych Gór Sowich. Badania nad tematem instalacji wodociągowych w „Riese” będą przeze mnie kontynuowane i być może kiedyś wyniki tych badań także zostaną ujawnione, na przykład w formie filmu dokumentalnego, który nagram.

Na mapie C.Z. (po lewej) prawidłowo nazwano budowlę jako zbiornik wody, który w wielu publikacjach nazywany jest błędnie przepompownią (sic.). Pragnę zwrócić uwagę, że infrastruktura „Riese” składa się z obiektów budowlanych inżynierskich i militarnych. Z uwagi na wyższe techniczne wykształcenie, które posiadam nie mam problemu z określeniem ich przeznaczenia (w większości). Gorzej, jeśli ktoś nie ma wiedzy technicznej a zajmuje się tematyką budowy „Riese”. Później wychodzą takie kwiatki, gdy np. jakiś ciemniak z lasu opowiada publicznie, że zbiornik wody (według niego „przepompownia” ) na Soboniu zasilany był w wodę poprzez stację pomp ulokowaną przy potoku o nazwie Marcowy Potok Duży. Na dodatek jego zdaniem w masywie Włodarza znajdują się „małe przepompownie” wody. Mój komunikat jest taki: zajmij się chłopie czymś innym np. graniem w piłkę, bo „Riese” nie jest dla Ciebie. Dużo ostrzej (w sposób No Mercy) opisałem to w aktualnym numerze miesięcznika „Odkrywca” (styczeń 2023). Dwa lata temu na tym blogu opublikowałem wykaz najbardziej popularnych mitów „Riese”. Dla przypomnienia zamieszczam go raz jeszcze. W punkcie nr 9 napisałem, że mitem jest to iż w Górach Sowich znajdują się przepompownie zbudowane w ramach projektu „Riese”. To nie są przepompownie! Mity i głupoty dotyczące budowy „Riese” w głównej mierze biorą się stad, że zabierają głos na temat tej budowy ludzie, którzy nie posiadają elementarnej wiedzy technicznej i militarnej.

Kończy się rok 2022. Czas na podsumowanie i zapowiedzi tego co nastąpi w roku kolejnym. W 2022 r., w miesięczniku „Odkrywca” ukazał się cykl moich artykułów o historii Ludwikowic Kłodzkich i artykuły dotyczące projektu „Riese”, w tym artykuł o instalacjach wodociągowych (wodociąg Dalmusa). W 2023 r. powinien ukazać się mój kolejny artykuł w „Odkrywcy”, który również będzie dotyczył instalacji wodociągowych w „Riese” (pierwszy z tej serii ukazał się w lutym 2020 r. – przyp.). Ponadto mam zamiar opublikować w „Odkrywcy” artykuł o mało znanych technicznych aspektach budowy „Riese” w oparciu o nigdy wcześniej niepublikowane dokumenty archiwalne. Jakie to będą aspekty to póki co nie zdradzę. Na pewno po raz kolejny w przestrzeni publicznej popchnę wiedzę o „Riese” o krok do przodu. Zatem dla czytelników „Odkrywcy” lubiących historię związaną z budową „Riese” rok 2023 zapowiada się ciekawie. W 2023 r. Jagodziniec zostanie oficjalnie uznany za siódmy kompleks w Górach Sowich. W ramach podsumowań 2022 r. dodam, że wówczas pojawiła się na rynku moja nowa książka „Nowa Ruda w okresie II wojny światowej” – wydanie drugie uzupełnione i rozszerzone. Wyżej wymieniona książka ukazała się w kwietniu 2022 r. a jej niemały nakład w grudniu 2022 r. wyczerpał się. Pozostały jedynie ostatnie egzemplarze tej książki w sklepach, z których zapewne i one niebawem znikną. Nie przewiduję więcej wznowień ani dodruków tej publikacji. Kto kupił ten ma.

Drodzy Czytelnicy, pragnę poinformować, że nakład książki “Nowa Ruda w okresie II wojny światowej” – wydanie II rozszerzone i uzupełnione, został wyczerpany. Książkę można jeszcze nabyć w punktach sprzedażowych jeśli zostały tam jakieś egzemplarze na półkach. Nie planuję robić dodruku tej książki ani jej kolejnych wydań. Moje badania historii związanej z miastem Nowa Ruda w okresie II wojny światowej dobiegły końca. Mam nadzieję, że będą one kontynuowane przez kolejnych eksploratorów i być może doczekamy się jakiś nowych publikacji. Ja obecnie koncentruję się już tylko na badaniu historii związanej z realizacją projektu “Riese”.

W listopadowym numerze miesięcznika “Odkrywca” ukazał się mój kolejny artykuł na temat placu budowy “Riese”, na zboczach góry Jagodziniec. Jeśli teraz po raz kolejny przeciwnicy uznania tego placu budowy za kompleks, nie przedstawią jakiś sensownych logicznych argumentów, to ten plac budowy zostanie oficjalnie uznany przeze mnie i moich kolegów eksploratorów za siódmy kompleks w Górach Sowich.

Na zdjęciu z lewej zamieszczam okładki miesięczników „Odkrywca” [kolejno: nr 10 (249), nr 11 (250), nr 10 (261)], w których przedstawiłem plac budowy „Riese” na zboczach Jagodzińca, pod kątem uznania go oficjalnie za siódmy kompleks „Riese” w Górach Sowich – kompleks Jagodziniec. Odbyła się o tym placu budowy również debata po mojej prelekcji w Zamku Książ [09.10.2020 r. – spotkanie z „Odkrywcą” po latach]. Oficjalnie sprawa utknęła, choć według opinii wyrażonej przez eksploratorów, z którymi rozmawiałem i pisemnych opinii eksploratorów zawartych w ich komentarzach na tym blogu, Jagodziniec powinien zostać oficjalnie uznany za kompleks „Riese”. Przeciwnikami są nieliczni już eksploratorzy starego pokolenia, którzy pamiętają dobrze czasy komuny i PRL-u. W tym roku w miesięczniku „Odkrywca” chciałbym pokazać kolejne argumenty świadczące o tym, że Jagodziniec powinien być uznany za siódmy kompleks „Riese” w Górach Sowich. Tym razem na poparcie tego założenia pokazać chcę również dokumenty archiwalne. Nie chodzi jednak o to, by przekonywać „autoryteta”, którego dopadł już dziadek czas. Chodzi o to, żeby utwierdzić w przekonaniu młode pokolenie eksploratorów, że nazwa kompleks Jagodziniec, jest w pełni uprawniona.

Na temat upadowej „Kazimierz” zlokalizowanej w Luwikowicach Kłodzkich, w pobliżu ulicy kopalnianej, można poczytać w kronikach, w artykułach (m.in. w „Odkrywcy”) i w książkach. Są dostępne również zdjęcia tej upadowej, w internecie. Natomiast na temat upadowej zlokalizowanej około 500 m.b. od upadowej „Kazimierz” w kierunku na Sierpnicę, nie ma prawie żadnych informacji w łatwo dostępnych źródłach. Zauważcie też, że nie ma opublikowanych archiwalnych zdjęć tej upadowej. Powszechnie mówi się, że była to upadowa badawcza. Na pytania: kiedy zaczęto ją drążyć, kto ją drążył, jaką miała długość, powierzchnię i kubaturę, dlaczego zastosowano pełne wypełnienie betonem między obudową ŁP, itd. z pewnością mało kto zna odpowiedzi. Można jeszcze wiele znaków zapytania postawić. Temat jest naprawdę ciekawy i warto się nad nim pochylić.

W sierpniu 2022 r. w miesięczniku „Odkrywca” ruszył cykl moich artykułów o tajemnicach Ludwikowic Kłodzkich. Po raz pierwszy zostaną w nich pokazane unikatowe zdjęcia, do których dotarłem w państwowych i prywatnych archiwach oraz różne pisemne archiwalne dokumenty, które posiadam od dawna, ale nie publikowałem w moich książkach, a jedynie podawałem ich treść powołując się na sygnaturę akt. Będą też takie, które pierwszy raz w ogóle zostaną opublikowane (np. dokumentacja i historia budowy kanałów wodnych i kablowych, budowa kolejki… itd.). W wyniku tego cyklu artykułów upadnie wiele mitów, a dużo spraw niejasnych, stanie się jasne. Podsumowując: po raz kolejny odsłaniam tajemnice Ludwikowic Kłodzkich pokazując fakty.