No Mercy

Nowa Ruda (dawniej niem. Neurode) to kopalnia tajemnic i zagadek z przeszłości. Część z nich udało mi się rozwiązać poprzez ustalenie faktów historycznych na podstawie przeprowadzonych przeze mnie badań archiwalnych. Wyniki tych prac opublikowałem w 2022 r. w mojej książce “Nowa Ruda w okresie II wojny Światowej” – wydanie II uzupełnione i rozszerzone. Kolejne zagadki i niewyjaśnione kwestie związane z historią tego miasta wciąż czekają na ustalenie i rozwikłanie. Ciekawy jestem czy ktoś w niedługim czasie się tego podejmie. W kwestii zagadek historii miasta Nowa Ruda można do mnie pisać na adres e-mail (pjblog2012@interia.pl). Jeśli będę miał wiedzę to chętnie pomogę każdemu badaczowi historii. Jako ciekawostkę przedstawiam moje porównanie przeszłości i teraźniejszości w Nowej Rudzie: Powyżej barokowa kamienica na rynku. Poniżej fragment południowo-zachodniego zbocza góry Krępiec a w tle widoczna góra św. Anny z wieżą widokową.

Według legend stworzonych przez głuszyckich mitomanów, na szczycie góry Włodarz (811 m n.p.m.), w latach 1944-1945 miała znajdować się budowla służąca do obserwacji terenu przez niemieckie wojsko, a także niewielki schron. Ta legenda nie ma nic wspólnego z faktami. Na szczycie góry Włodarz znajduje się niewielka grupa wychodni skalnych i nic poza tym. Dla leniwych, którzy nie wybiorą się tam, z lewej strony zamieszczam zdjęcia jak wygląda szczyt góry Włodarz.

Pod koniec maja 2023 r. jako Zastępca Kierownika Ciepłowni w Nowej Rudzie miałem przyjemność zorganizować i uczestniczyć w imprezie integracyjnej, w której udział wzięli pracownicy (Prezesi, Kierownicy, Mistrzowie, Brygadziści, itd.) dwóch zakładów energetycznych – Ciepłowni, z różnych miast. Wśród uczestników byli wysokiej klasy inżynierowie technicy z branży energetycznej, posiadający ogromną wiedzę z zakresu energetyki cieplnej, elektryki, automatyki, hydrauliki i górnictwa. Po zwiedzeniu tamtejszych podziemi odbyliśmy wspólny spacer po naziemnych obiektach kompleksu Osówka. Miałem wówczas przyjemność po raz pierwszy zaprezentować moje nigdy wcześniej niepublikowane materiały dot. Osówki i przedyskutować w tak znamienitym gronie przeznaczenie poszczególnych obiektów budowlanych Osówki jako FHQu (np. „Siłownia”). W tym miejsc pragnę ze swojej strony podziękować prezesowi Podziemnego Miasta Osówka za współpracę i pogratulować wyborowych dań jakie serwuje restauracja Osówka.

W związku z tym, że w ciągu ostatniego roku otrzymałem na e-maila kilka zapytań o “zagadkowy” obiekt budowlany zlokalizowany w budynku dawnej cechowni i łaźni górniczej należącej niegdyś do kopalni Wenceslaus w Ludwikowicach Kłodzkich, postanowiłem tu dla Czytelników bloga pokazać, do czego on służył. Pierwszy raz ujawniłem ten fakt w moim artykule, w miesięczniku “Odkrywca” [nr 7(246) lipiec 2019, 34.]
Proszę bardzo podaję źródło i można teraz udać się do archiwum i samemu sprawdzić: AP Wrocław, Oddział w Kamieńcu Ząbkowickim, K.W.K. Nowa Ruda, sygn. 103. To już ostatni juz raz ujawniam źródło archiwalne dla tuptusiów archiwalnych, którzy samodzielnie nie umieją dotrzeć w archiwach do odpowiednich dokumentów a jedynie deptają po moich śladach (źródła zawarte w przypisach, które zawsze podawałem w moich publikacjach). Basen kąpielowy to zapewne nazwa uogólniona ponieważ w rzeczywistości służył on najprawdopodobniej do ćwiczeń dla ratownictwa górniczego. W jednej ze Śląskich kopalń znajdował się identyczny basen i był przeznaczony właśnie do powyższego celu. Zamieszczony przeze mnie fragment planu pomieszczeń budynku przy ul. Fabrycznej jest wykonany po polsku, a basen powstał w czasach niemieckich. Jednak na uwadze należy mieć fakt, że Polacy wiernie kopiowali po wojnie z niemieckiej dokumentacji sporządzając plany w języku polskim. To był wówczas powszechny proceder. W ten sposób sporządzono po wojnie polskie arkusze szacunkowe budynków nieczynnej kopalni Wenceslaus i fabryki amunicji Dynamit AG Ludwigsdorf a także wykaz (z załącznikami) znajdujących się na tym terenie nieruchomości w ramach procesu jego upaństwowienia. Wiem o tym ponieważ posiadam plany niemieckie jak i późniejsze polskie, i mogłem to porównać. Jako ciekawostkę dodam, że w budynku Zarządu kopalni Wenceslaus również znajdował się nieduży basen, jednak tylko do kąpieli.

Pod koniec 2022 r. w towarzystwie ks. Kan. J. Patykowskiego przeprowadziłem ostatnią już wizję lokalną ze świadkiem historii, w budynku dawnej plebanii w Ludwikowicach Kłodzkich. Celem tego działania miało być wskazanie przez świadka miejsca, w którym rzekomo miało znajdować się ukryte obecnie wejście do podziemnego korytarza prowadzącego od budynku plebani do bliżej nieokreślonego miejsca. Świadek uparcie twierdził, że widział ten korytarz i wchodził do niego razem ze swoim bratem, gdy byli dziećmi. Wówczas wejście do tego korytarza miało być dostępne a sam tajemniczy podziemny korytarz miał być długi, wąski i obudowany kamieniem. Niestety podczas wyżej wymienionej wizji lokalnej świadek nie umiał wskazać, w którym miejscu znajdowało się wejście do rzekomego korytarza. Wskazywał na niszę w bocznej ścianie piwnicy mówiąc “być może to było to miejsce”. Jednak ta nisza została przeze mnie i moich kolegów dokładnie przebadana kilka lat wcześniej. Wykluczyliśmy wówczas istnienie tam ukrytego wejścia do podziemnego korytarza. Na obecną chwilę temat “ukrytych podziemi” pod budynkiem dawnej plebanii w Ludwikowicach Kłodzkich uważam za lokalny mit nie mający pokrycia w faktach. Natomiast sam nieużytkowany obecnie budynek wraz z częścią piwniczną jest bardzo ciekawy. Ma swój niepowtarzalny unikatowy klimat idealnie nadający się do kręcenia tam scen filmów z gatunku horrorów. Ponieważ powyższy temat wielokrotnie był poruszany na tym blogu dla ułatwienia podaję poniżej linki do niektórych moich artykułów na temat wcześniejszych poszukiwań ukrytego rzekomo podziemnego korytarza w piwnicznej części tego budynku. Dociekliwi znajdą tych artykułów więcej na moim blogu.

Linki:

https://pj-blog.pl/?p=5905
https://pj-blog.pl/?p=5890
https://pj-blog.pl/?p=5868
https://pj-blog.pl/?p=5757

Po konsultacji z moimi kolegami, z którymi eksploracyjnie działam w terenie Gór Sowich, w tej chwili wcisnąłem dla siebie STOP na publikację czegokolwiek o “Riese”. Jak do tej pory opublikowałem całkiem sporo materiałów z moich badań archiwalnych i terenowych. Przypomnę, że w samym tylko miesięczniku “Odkrywca” ukazało się od sierpnia 2018 r. do dnia obecnego, aż kilkadziesiąt moich artykułów. Nie wszystkie dotyczyły budowy “Riese”, ale większość tak. Były to artykuły nowatorskie, napisane w oparciu o nigdy wcześniej niepublikowane niemieckie dokumenty archiwalne i badania terenowe. Mam nadzieję, że kiedyś ujawnię dalsze wyniki mojej pracy badawczej nad “Riese”, którą nadal będę kontynuował. Teraz czas najwyższy aby inni badacze tematu pokazali w końcu cokolwiek.. Wyjątkiem jest tu p. R. Owczarek, który jest autorem między innymi najnowszej książki o „Riese” (bardzo mocna – polecam).

Jest już dostępna w miesięczniku “Odkrywca” [marzec 2023 r.] druga część mojego artykułu o transporcie kolejowym w “Riese”. Zasadniczo artykuł dotyczy Bauselle Ludwigsdorf-Eule, czyli obecnie tzw. kompleks Gontowa. Artykuł oparty jest o moje wcześniejsze badania terenowe a także o nieopublikowane do tej pory niemieckie dokumenty archiwalne, do których dotarłem prowadząc żmudne poszukiwania w państwowych archiwach. Co ciekawe, przedstawione w tej części artykułu niemieckie dokumenty archiwalne są świadectwem, że w czwartym kwartale 1944 r. nadal intensywnie prowadzono prace górnicze w kompleksie Gontowa. W którym dokładnie miejscu i przy użyciu jakich metod, to już drodzy Czytelnicy dowiecie się po przeczytaniu tego artykułu.

Polecam wszystkim eksploratorom i miłośnikom tematyki budowy “Riese” najnowszą książkę p. Romualda Owczarka, pt. Tajemnicze archiwa “Riese” – podziemna kwatera w Górach Sowich. Jak na obecną chwilę według mnie nie ma lepszej książki o “Riese” i pewnie długo jeszcze nie będzie chyba, że ktoś odnajdzie plany budowy, całą dokumentacje budowlaną wykonawczą (dzienniki budowy, obmiar robót, zdjęcia, itd.) i zechce to opublikować w książce. Póki co to według mnie najnowsza książka Pana Romualda jest bezdyskusyjnie numerem 1. Chylę czoło i gratuluję. Kilka słów ogólnych na temat treści książki: Przedstawia ona zbiór dotychczasowej wiedzy o “Riese”, a dokładniej mówiąc 95% z tego co było już publikowane w książkach, w artykułach “Odkrywcy” (w tym w także moich artykułach np. Dom Mohaupt – kwestia wynajmu domu od pani Mohaupt, itd.), a także nigdy wcześniej niepublikowane dokumenty archiwalne np. kroniki dr. Woltersa, Rustungskantor, firma Pohla, itd. Przyznam, że Pan Romuald w kilku miejscach tej książki mnie zaskoczył! Nie zdradzę jednak szczegółów (zna je autor).

Pan Romuald wśród swoich badań archiwalnych natrafił na arcyciekawy trop człowieka, który miał największą wiedzę o “Riese”! W najnowszej książce p. Owczarka pojawił się także.. kompleks Jagodziniec! Bardzo mnie to ucieszyło. Nie można bowiem było go pominąć jako odrębnego placu budowy, gdzie również doprowadzono tor kolejki wąskotorowej i prowadzono prace górniczo-budowlane. Takie są fakty. Soboń to Soboń a Jagodziniec to Jagodziniec. Wcześniej nikt w zasadzie Jagodzińca w książce nie wymieniał. Pan Romuald Owczarek zrobił to pierwszy!

Nadeszła wiekopomna chwila. Kompleks Jagodziniec już oficjalnie jest siódmym kompleksem w Górach Sowich. Zapowiadałem takie działanie w zeszłym roku. Nie jest to tylko moja decyzja ale większości eksploratorów „Riese” młodego pokolenia. Kwestia uznania Jagodzińca za siódmy kompleks w Górach Sowich została przegłosowana na moim blogu a także w wolnej dyskusji na łamach „Odkrywcy” https://odkrywca.pl/riese-tajemnice-jagodzinca-siodmy-kompleks-w-gorach-sowich/ . Czasu było wystarczająco dużo na to, aby opozycja podała jakikolwiek sensowny argument przemawiający za tym, żeby Jagodzińca nie uznawać za kompleks. Nie było żadnych logicznych argumentów stanowiących sprzeciw. Tak więc obecnie mamy siedem kompleksów w Górach Sowich. Przypomnę, że Niemcy zapewne mieli inne nazewnictwo dla obiektów, które budowali, dlatego z braku wiedzy po wojnie wymyślono polskie nazwy. Skoro tak, to należy być konsekwentnym i raz przyjętą polską definicję kompleksu należy stosować tam, gdzie spełnione są jej kryteria. A plac budowy na Jagodzińcu je spełnia w 100%-tach.